"Maar die goede energie was een half uur later alweer ver te zoeken... ik sloeg de plank mis."

Daar zit ik dan op de rand van het bad, in de stilte van onze badkamer. De tranen branden achter mijn ogen en in mijn hoofd vechten frustratie, verdriet en boosheid om aandacht. In al mijn enthousiasme om iets van mijn passie voor God en het geloof te delen, is het me weer niet gelukt.

In de auto onderweg naar huis had ik me nog zo voorgenomen; niet doordraven en zeker niet preken. Ik ken mezelf. Maar gewoon vol enthousiasme delen hoe de avond was verlopen. Ik was bij twee gemeenteleden thuis en samen dachten we erover na hoe we onze kerk een nog fijnere plek kunnen maken. Een plek waar Jezus echt centraal staat, iedereen zich thuis voelt en waar we geloven meer betekent dan op zondag in de kerk zitten. De dingen die we die avonden deelden, gaven me nieuwe energie. En met die goede energie ging ik naar huis.

“Mijn enthousiasme sloeg om in prekerigheid. Ik gaf op.”

Maar die goede energie was een half uur later al ver te zoeken. In mijn poging om iets van mijn liefde en passie voor God en de kerk te delen met mijn man, sloeg ik de plank mis. Mijn enthousiasme sloeg om in prekerigheid en in plaats van goed te luisteren, ging ik de discussie aan. Een valkuil die ik zo goed herken en waar ik deze keer niet in wilde trappen.

Angst

Het gesprek strandde, ik gaf het op. Mijn man hoofdschuddend achterlatend. Niet dat hij niet gelooft. Zeker wel. Hij gaat elke zondag vol overtuiging met mij mee naar de kerk. Maar we spreken duidelijk een andere geloofstaal. In die van mij is het gevoel en doen erg belangrijk, in die van hem staat de nuchterheid centraal. Ik weet het al jaren, maar het lijkt me steeds meer te frustreren. En om helemaal eerlijk te gaan; het roept ook een angst bij me op. In een fase van mijn leven waarin mijn geloof veel ontwikkelingen doormaakt, ben ik bang dat de zijne stilstaat of zelfs achteruit gaat. Tegelijkertijd vind ik die gedachte niet eerlijk van mijzelf, veroordelend zelfs: Ik moet leren en respecteren dat ieder het geloof op z’n eigen manier beleeft. Maar in een tijd waarin ik veel nadenk over hoe ik mijn geloof wil delen, lukt het niet eens om mijn eigen man te bereiken. En dat doet pijn.