Hoe houd je vast aan je identiteit in God?

Zachtjes kabbelt het water. Kleine golfjes knabbelen aan de kanten van het kanaal. De bomen ruisen in de wind. Net zo hard of misschien wel harder stormt het in mijn hart. God, wat gebeurt er? Wat moet ik nu? Welke kant moet ik nu op? Ik loop regelmatig dit rondje en vecht tegen de wind of geniet van de zon. Dat lopen is een ‘must’, om wat in vorm te blijven. Mijn werk doen lukt niet meer, ander werk vinden is na 25 sollicitaties ook een uitdaging, waarvan ik me afvraag of ik die moet blijven aangaan. Wat als God die deur dicht doet? Waar moet ik dan zoeken? Werken kost me zoveel energie!

Ik doe het met alle liefde, want ik houd van mijn werk. Maar ik kan alleen maar slapen daarna. Mijn gezin is prioriteit, maar dat lukt niet. De chronische ziekte die me dagelijks pijn geeft en veel energie kost is niet wat ik wens. Maar tegelijk realiseer ik me ook; We leven dit leven in een gebroken wereld. En ik sta daar niet boven. Leven is lijden. En wat een zegen als je je leven zonder al te grote moeilijkheden door het leven gaat. Wie ben ik nu mijn leven op z’n kop staat? Mijn werk stopt, mijn dagen noodgedwongen veel rustiger.

Wie ben ik met mijn ziekte? Wie ben ik als ik voor ‘de ander’ geen werk heb. Werk is identiteit. Werk is vaak wie je bent. Toch maak ik de keus om te stoppen met werken en er te zijn voor mijn gezin. En dat brengt rust. Ook voor mijn kinderen. En wat laat de periode daarna zien dat het een goede keus was. De pubers hebben me nodig, voor allerlei vragen. Alleen al als basis. Dank U Heer, dat ik er voor mijn gezin wél kan zijn. En dan leer ik om (nog meer dan eerder)te vluchten naar God. Zomaar als een moegestreden kind bij Hem te schuilen. Vader, ik weet het niet en ik kan het niet, maar ik ben veilig in Uw hand. Ik kom alleen even bij U schuilen. Geen woorden, niets.. alleen mijn hart en Uw rust.En God schenkt die rust. Hij geeft de verzekering: Je bent Mijn kind. Jouw identiteit ligt in Mij.

Later heb ik hierover een gesprek met andere christenen: Dat is lastig.. hoe houd je dat dan vast. Maar waarom is het lastig? Is je identiteit als Nederlander lastig? Moet je dat vasthouden? Je bént dat. Het is iets waar je vanuit mag gaan. En hoe heerlijk dat je verzekerd bent van die identiteit. Heb je je weleens voorgesteld met: Ik ben…., kind van God? Ik ook niet, maar het mag wel in je hart liggen. Door alle pijn en al het zoeken heen, was God aan het werk. Hij kende de verlangens van mijn hart, die ik al tijden had.

En afgelopen jaren heb ik daarin mogen dienen. Ik mocht een boekje schrijven met uitleg van de berijmde psalmen voor kinderen. En een tweede is in de maak. Ik mocht avonden organiseren voor geloofsopvoeding en gezinsmomenten schrijven voor Goed in Vorm. Is mijn strijd voorbij? Nee, ik verwacht dat ook niet. Maar ik ben wel zeker van de toekomst die God geeft. En ik ben zeker van Zijn nabijheid, elke dag. Door het tragere leven wat ik leef, is er meer tijd en gelegenheid voor gebed, voor bijbelstudie. Voor bezinning. En wie weet wat voor mooie dingen God nog in gedachten heeft!