Zo kijk jij in deze Paastijd dieper naar Jezus’ liefde

Johannes 1:29 “De volgende dag zag Johannes Jezus naar zich toe komen en hij zei: Zie het Lam van God, Dat de zonde van de wereld wegneemt!”

Openbaring 1:17-18 “En toen ik Hem zag, viel ik als dood aan Zijn voeten, en Hij legde Zijn rechterhand op mij en zei tegen mij: Wees niet bevreesd, ben de Eerste en de Laatste, en de Levende, en Ik ben dood geweest en zie, Ik ben levend tot in alle eeuwigheid. Amen. En Ik heb de sleutels van het rijk van de dood en van de dood zelf.”

Toeleven naar Pasen

De weken voor Pasen doen iets met mij. Het gebeurt op een manier die ik ieder jaar opnieuw herken. Ik stel mij er ook bewust voor open, omdat deze periode mij dichter brengt bij de kern van mijn geloof en bij wie Jezus werkelijk is. Ik merk dat ik in deze tijd anders lees. Bijbelteksten blijven niet alleen woorden, maar krijgen lagen die ik kan voelen. Ook de muziek die ik luister helpt mij om dieper stil te worden en dichter te komen bij dat verhaal dat zo oud is en tegelijk zo levend.

Het voelt voor mij als het toeleven naar Kerst. Datzelfde langzame openen van mijn hart voor iets heiligs. Maar Pasen raakt mij nog dieper. Het gaat over de plek waar leven en dood elkaar raken en waar zichtbaar wordt dat liefde sterker is dan alles wat kapot maakt. Juist in deze weken merk ik dat ik meer wil begrijpen van wat Jezus werkelijk heeft gedaan. Niet alleen aan het kruis. Niet alleen in de opstanding. Maar ook in dat stuk daartussen, waar zo weinig over gesproken wordt en waar toch zo veel betekenis ligt.

Tussenstuk

We spreken vaak over het kruis. We spreken over de opstanding. Maar zelden staan we stil bij dat tussenstuk. Bij dat moment waarop het Leven Zelf afdaalde in de plek waar alles ophoudt. Waar herinnering vervaagt. Waar hoop geen taal meer heeft. Juist daar begon ik te beseffen dat Pasen niet alleen gaat over dat Hij opstond. Er gebeurde iets op een plek waar dood en kwaad normaal gesproken hun laatste claim leggen. Het moest juist daar gebeuren. Daar moest zichtbaar worden dat de dood Hem nooit werkelijk heeft gekend, Hem nooit heeft kunnen bevatten en Hem nooit heeft kunnen houden.

Onthulling

Terwijl ik daarover nadacht, groeide het besef dat de opstanding niet alleen een wonder is ná de dood. Het is ook het bewijs dat er zelfs ín de dood niets was in Hem dat zich liet verbinden met wat dood is. Hij was zonder zonde. Zonder breuk. Zonder afscheiding van de Vader. Juist dát maakt Pasen niet alleen een overwinning, maar ook een onthulling van een werkelijkheid die dieper is dan wij vaak durven te denken.

Waarheid

Hoe langer ik daarbij stil bleef staan, hoe meer ik begon te voelen dat het dodenrijk geen plek is met een eigen scheppende macht. Het is geen rijk dat op zichzelf bestaat. Het is eerder een werkelijkheid die leeft van wat

losgeraakt is van God. Een sfeer van afscheiding. Een domein van alles wat niet langer in directe verbondenheid staat met het Leven Zelf. Daarom was de aanwezigheid van Jezus daar niet alleen een bezoek. Het was een confrontatie op het diepst mogelijke niveau van bestaan.

Kwaad zonder houvast

Kwaad kan alleen vasthouden wat iets van zichzelf draagt. Het zoekt herkenning. Het zoekt een ingang. Het zoekt dat ene haakje van breuk, van zonde of van afgesnedenheid. Bij ieder mens is dat haakje er geweest. Soms zichtbaar. Soms verborgen. Soms diep weggestopt onder lagen van overleven, schaamte of pijn. Maar in Hem was er niets dat zich los had gemaakt van de Vader. Niets dat niet door liefde werd gedragen. Niets dat niet volledig in het Licht stond. Daardoor kwam Hij het dodenrijk binnen als Iemand die wel de volle realiteit van menselijke dood droeg, maar zonder dat de dood Hem kon claimen.

Mysterie

Dat mysterie raakt mij diep. Het betekent dat Hij, toen Hij afdaalde, niet alleen getuige was van wat dood is. Hij stond daar als het Leven dat zich niet laat uitwissen. Als een aanwezigheid die de dood niet kon opnemen, niet kon verteren en niet kon vasthouden. Het is alsof het dodenrijk Hem ontving en meteen werd geconfronteerd met iets wat het nooit eerder had gekend: een mens die volledig één was met God, zelfs in het diepste donker.

Zichtbaar

Daar begint Pasen zijn ware diepte te laten zien. De opstanding is dan niet alleen het moment waarop Hij terugkeert naar het leven zoals wij het kennen. Het is het moment waarop zichtbaar wordt dat de dood Hem nooit werkelijk heeft bezeten. De dood kon Hem misschien omringen, maar nooit binnendringen. Zonde, die normaal de brug vormt tussen mens en dood, was in Hem volledig afwezig.

Autoriteit

Daarom zijn die woorden uit Openbaring 1:17-18 zo geladen met betekenis: “Wees niet bevreesd. Ik ben de Eerste en de Laatste, en de Levende. Ik ben dood geweest en zie, Ik leef tot in alle eeuwigheid, en Ik heb de sleutels van de dood en het dodenrijk.” Sleutels horen bij autoriteit. Bij het recht om te openen en te sluiten. Bij het bepalen wat vast blijft en wat vrijgelaten wordt. Dat Hij die sleutels draagt betekent dat de dood en het kwaad hun laatste claim zijn kwijtgeraakt. Niet omdat zij niet bestaan, maar omdat zij geen laatste zeggenschap meer hebben over wat aan Hem verbonden is.

Lam van God

Johannes de Doper zei het vanaf het begin, in Johannes 1:29: “Zie, het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt.” Daar raakt voor mij ook de naam Lam van God. Een lam staat in de Schrift niet alleen voor offer, maar ook voor onschuld. Het draagt geen eigen kwaad. Juist daarom is deze naam zo treffend. Jezus stierf niet alleen. Hij stierf als Iemand in wie geen zonde was. De dood kon Hem wel aanraken, maar nooit vasthouden.

Bevrijdende kracht van Pasen

Dat is wat Pasen zo bijzonder mooi en heilig maakt. Het gaat niet alleen over wat er met Hem gebeurde. Het gaat over wat er daardoor werd opengebroken voor ieder mens. Alles wat zich aan Hem hecht en in Hem geworteld raakt, kan uiteindelijk niet vast blijven zitten in wat dood maakt. De dood kon Hem niet houden. Daarom kan zij ook niet het laatste woord hebben over wie wij in Hem mogen zijn.