"Als ik zelf maar in control ben, geeft mij dat ook het gevoel dat ik zelf de uitkomst kan bepalen; namelijk een goede afloop of een afloop zoals ik die graag zie..."

“Een jaar of twee geleden volgde ik een coachingstraject. Eén van de vragen die daarin centraal stond, was: ‘Hoe durf ik wat meer los te laten?” Een vraag die regelmatig opspeelde in mijn werk én in mijn privé- en geloofsleven. In hoeverre is loslaten een ‘ding’ voor jou?

Een slag in de rondte

Ik vind loslaten vaak moeilijk, omdat ik zélf graag in control wil zijn. Want als ik in control ben, geeft mij dat ook het gevoel dat ik zelf de uitkomst kan bepalen; namelijk een goede afloop of een afloop zoals ik die graag zie. Dus plan ik veel dingen van begin tot eind en werk ik me een slag in de rondte. Maar écht controle heb ik allerminst. En die goede afloop is geen garantie. Want dingen lopen niet altijd zoals gepland. Ik hoef maar naar mijn eigen leven te kijken om daarvan het bewijs te zien.

Kruispunt

Inmiddels ben ik een stukje beter geworden in loslaten. Zelfs zodanig, dat ik kort geleden besloot om Lume los te laten. Uiteraard voelt dat dubbel; Lume, onze missie en al die vrouwen die er onderdeel van uitmaken hebben zo’n bijzondere plek in mijn hart (en dat zal altijd zo blijven). Toch merk ik dat de tijd is gekomen om los te laten en het stokje over te dragen aan iemand anders. Ik heb genoten van vijf prachtige jaren innoveren, pionieren en opbouwen en ben God en zoveel mensen zo dankbaar voor wat er nu staat! Nu is het tijd voor iemand anders die ervan droomt om deze beweging verder uit te bouwen (check de vacature hier!). En het is tijd voor mij om te gaan, loslaten is mijn nieuwe roeping… overigens zonder dat ik zelf weet wat ik hierna ga doen. Maar daar word ik deze keer helemaal niet zenuwachtig van.

Wacht niet op die hele blauwdruk

Op dit kruispunt in mijn leven, herinnerde ik mij een tekst die ik eens las in één van mijn favoriete Bijbelse Dagboeken; ‘Onwankelbaar’ van Christine Caine. Hierin deelt ze naar aanleiding van Markus 1 het volgende:

“Denk eens aan de vissers uit Galilea die Jezus hoorden zeggen: ‘Volg mij’, hun netten lieten vallen en hun boten achterlieten (Markus 1). Ze verruilden een heel voorspelbaar leven voor een uiterst onzekere toekomst. De enige zekerheid was dat Jezus hen zou leiden en dat gaf de doorslag. Dus als Jezus zegt: ‘Volg mij naar de plek, de baan of de bediening die ik voor jou heb bestemd’, dan is het niet de bedoeling dat we wachten tot we de hele blauwdruk hebben voordat we in beweging komen…’

Durf ik dat…?

En precies daar slaat Christine de spijker op z’n kop. Durf ik te gaan… ook als ik de afloop nog niet weet? Durf ik een volgende stap te zetten, zonder dat ik weet hoe, wat, waar? Is dat niet gaan in geloof: gaan in onzekerheid, maar mét de zekerheid dat Hij erbij is en leidt? Waar ben ik eigenlijk bang voor?

“De Here is mijn licht en mijn Redder. Voor wie zou ik dan bang zijn?” (Psalm 27).

Een zuiver kompas

Ik heb de God van hemel en aarde aan mijn zijde… En dat besef geeft mij inmiddels zoveel rust. Helemaal als ik kort na het lezen van de woorden over Marcus 1 in datzelfde dagboekje dit lees: “Het beste wat je vandaag kunt doen voor je toekomst is niet een geweldig strategisch plan ontwerpen voor de komende jaren, maar ervoor zorgen dat het kompas van je hart in orde is. Met een zuiver kompas zul je de bestemming bereiken die God voor je in petto heeft.”

Ik adem uit. De boodschap kon niet duidelijk. Geen vooruit geplan, gewoon vandaag afstemmen op God. Dat klinkt behapbaar. Zelfs voor een control freak als ik…

discipelen jezus volgen roeping vrouwen