“'Van nature ga ik conflicten het liefst uit de weg, want het is zó ongemakkelijk..."

“Ik ben een denker die graag met de handen in de modder zit. Nu de herfst overduidelijk haar intrede in de tuin heeft gedaan, is het zaak om de boel goed ‘winterklaar’ te maken. Dit om te voorkomen dat er in de lente meteen allemaal groen op komt dat ik liever zie gaan dan komen. Het uittrekken van onkruid houdt me menig middag bezig. In een ongemakkelijke geknielde houding probeer ik zo veel mogelijk alles wat mijn tuin ontsiert met wortel en al weg te halen.

Verstrikt in conflicten

Conflictsituaties kunnen me ook flink bezighouden. Van nature ga ik ze het liefst uit de weg, want het is zó ongemakkelijk. Vaak komen ze onverwacht en onbedoeld opzetten en wortelen ze zich stevig in mijn hoofd, gedachten en lijf. Met de beste bedoelingen wil ik het goede doen voor de één en verlies ik de ander uit het oog. Voor ik het weet, zit ik er middenin en er tussenin – tussen die één en de ander – een plek waar ik niet wil zijn. Ik raak verstrikt in de vraag wie is goed, wat is fout en waar ligt mijn aandeel? Er is geen zwart of wit, maar ook niet simpelweg het grijze gebied er tussenin. Het is ingewikkeld voor mij als gewone sterveling.
“De mens ziet aan wat voor ogen is, maar de Heere ziet het hart aan (1 Sam. 16:7).”
Hij ziet het hart van de één, die van de ander en mijn hart- en Hij vergist zich niet. Daarom kan alleen Hij oordelen en mag ik het oordeel aan Hem overlaten. Hij is dé Mediator bij uitstek! De paardenbloem komt op uit de grond, naast het sneeuwklokje. Het één bestempel ik als hardnekkig ongewenst, de ander als kwetsbaar mooi. En toch, wat is onkruid? Immers, “Hij laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Want indien Gij lief hebt wie u liefhebben, wat voor loon hebt gij? (Mat. 5: 45) ”. Gaat dit mijn verstand te boven?

Er dwars doorheen of laten sudderen?

Tuinieren maakt mijn hoofd leeg. Wat niet mooi is, wordt weggehaald, met een fris resultaat tot gevolg. Zelf ben ik naderhand minder ongeschonden: verwaaid haar, het zweet op de rug en zwarte rouwranden onder mijn nagels, die niet makkelijk weg te wassen zijn. Een mooi resultaat kost wat en toch weerhoudt dat mij er niet van om regelmatig de tuin weer in te gaan. Zo is het ook met conflicten: soms zwakken ze snel af, soms moet je er dwars doorheen, anders blijft het sudderen. Als God het wil, haalt Hij mij het bij mij weg of ik moet er dwars doorheen. In het eerste geval zal ik met vrede terug kunnen kijken op de situatie en er naar verloop van tijd zelfs om kunnen lachen. Is er geen sprake van vrede, dan weet je dat je iets te doen staat.

Wegwassen

In bovengenoemd conflict mis ik die vrede en ontdek ik dat ik iets recht te zetten heb met de ander. Die ander is voor mij juist dat “lastige” type. Als ik er over nadenk is dat het type waar ik door eerdere gebeurtenissen in mijn leven moeite mee heb. Ik ontdek dat er diep weggestopt in mij nog een smerig laagje, een rouwrandje op mijn hart zit; iets wat onbewust nog niet goed weggewassen is. Dit te ervaren is rauw, het doet pijn, je valt jezelf weer zo tegen, maar daar moet ik doorheen. Doe ik dat niet, dan staat het in de weg. Dan woekert het en wortelt het zich vast, diep in de grond van mijn hart. Het staat tussen mij en die ander, tussen mij en God. Ik moet naar die ander, maar wel mét God. Hoe die ontmoeting ook afloopt, wat de uitkomst ook is, het zal helpen die oude, taaie wortels uit te trekken en de rouwranden weg te wassen. Het ‘lastig’ type wordt weer een mens.

Een opengesteld hart

Bepaalde conflictsituaties blijven ingewikkeld. Ik kan alleen mijn deel doen en de boel ‘winterklaar’ maken: er zijn voor mensen die mij aan het hart gaan én hart hebben voor mensen die mij tegen de borst stuiten. Dan mag ik met Hem naast de partijen staan: met mijn oor naar beide toegewend en mijn ogen zoekend naar kracht, liefde, verstand en wijsheid van Boven. Dat is een Zonneklare waarheid!”

Wat is jouw tip om licht te zijn in een conflictsituatie?