"En al die prachtige initiatieven die om mij ontstaan leiden maar tot één vraag. Een beklemmende vraag: ‘Corine, wat ga jij doen?"

“Knuffelberen in de wijk, online meditaties en publiek applaus voor zorgmedewerkers. Slechts een fractie van alle goede en mooie initiatieven die het de laatste weken regent want de corona-crisis brengt naast een berg ellende ook een hoop creativiteit naar boven. Ik geniet daarvan! Men zoekt verbinding met elkaar en kijkt naar elkaar om. Ik erken die mooie initiatieven als glimpjes van Gods liefde in ieder mens. God werkt. Altijd en dus ook nu.

Overprikkeld

Tegelijkertijd klap ik steeds vaker overprikkeld mijn laptop dicht. Mijn immer naar balans zoekende relatie met Instagram hangt momenteel door naar de negatieve kant. Alle plannen, alle acties, alle to-do’s: mensen, het is me simpelweg te veel op dit moment. (Let’s be clear: dat zegt niets over de waarde of de kwaliteit van die initiatieven. Het zegt iets over mij.) De wereldwijde impact van het corona-virus en zorgen om familieleden nemen alle ruimte in mijn brein in en al die prachtige initiatieven die om mij ontstaan leiden maar tot één vraag. Een beklemmende vraag: ‘Corine, wat ga jij doen?

Ik liep vast

‘Ik MOET iets’ was wel het mantra dat mijn brein de afgelopen weken overheerste. Wonend in Nepal (waar nu nog geen uitbraak is) krijgen we de Corona crisis alleen via media en onze familie en vrienden mee. En ik wilde er voor hen én voor Nederland zijn. Mijn gevoel van machteloosheid wilde ik omzetten in een bijdrage, een actie. Het liefst één die flink betekenisvol is. Wat dat ook moge betekenen. En hoe meer ik piekerde over hoe ik anderen ter bemoediging kon zijn des te meer liep ik vast in mijn denken. Geen creatieve uitspatting of géén concrete ideeën maar razende frustratie in ijzige stilte.

Lume, Woman, Corona

"Ik wilde er voor mijn familie én voor Nederland zijn. Mijn gevoel van machteloosheid wilde ik omzetten in een bijdrage, een actie."

Tot opbouw van elkaar

God herinnerde me in die frustratie aan Romeinen 12. Daar gaat het over de verschillende gaven die God aan ieder individu heeft gegeven. Niet voor onszelf, maar tot opbouw van elkaar. En niet alleen geeft hij die gaven of talenten. Nee, Hij helpt ons ook ons talent te gebruiken. ‘We hebben allemaal van God verschillende gaven gekregen. Voor elke gave geeft God ons zijn hulp.’ (Romeinen 12:6 Basisbijbel). We hoeven het niet alleen te doen. Onze gaven of talenten staan ook niet op zichzelf. Met elkaar vormen we Gods gemeente op aarde. Met elkaar werken we aan Zijn Koninkrijk totdat Jezus terugkomt. Daarom hoeven we ook niet altijd naar onze rol te kijken, maar mogen we zien hoe we onderdeel zijn van een groter geheel. Lekker bevrijdend vind ik dat altijd.

Krampachtig

Ik had het nodig om hieraan herinnerd te worden, want ik was krampachtig op zoek hoe ik mijn gaven en talenten kon inzetten. Wellicht lukte dat niet omdat Gods hulp er niet bij was? Zijn Zegen er niet op lag? Misschien hoef ik in deze gekke tijd mijn aandacht niet op iets anders te richten dan op dat wat al op mijn bordje ligt?

Mijn rol

Het koste me een paar dagen om te accepteren dat ik nu even niet zoveel hoef of kan. Mijn rol is zoals hij was: omzien naar mijn gezin en de mensen die ik ontmoet (in tijden van lock-down zoals nu Nepal betekent dat omzien naar onze bovenburen). En ik wacht op God. Tot Hij me vertelt wanneer ik wat mag gaan doen. Het liefst iets waarin ik mijn gaven kan gebruiken, wat betekenisvol is en wat in de avonduren kan. 😉

Dank je wel!

Noot: Ben jij iemand die een mooi initiatief heeft gelanceerd in de afgelopen weken: dank je wel daarvoor! Dat je je openzette voor Gods leiding in jouw hart. Dat de je een kans zag en die greep en dat je zo God groot maakt en anderen bemoedigd!

Ik geniet (inmiddels weer ;)) van de creativiteit die is opgebloeid in deze ingewikkelde tijd.