Hoe Wietske opnieuw leerde getuigen van God

“Als kind vond ik het oud-en-nieuw-sfeertje altijd wat geheimzinnig, spannend en uitdagend tegelijkertijd. Ergens is me dat in de jaren die volgden, altijd wat bijgebleven. Het donker, soms ondergedompeld in de mist, de kou en dan daar opeens overal licht en kleur dat uiteenspat. Het lawaai, het gelach, het geven kussen aan mensen bij wie je dat de rest van het jaar niet zou doen… De jaarwisseling geeft mij vreugde, gezelligheid, nieuwe kansen of voornemens en toch regelmatig ook een wat onbestemd gevoel… wat gaat dit jaar mij brengen?

Kruitdampen

Meerdere jaren keek ik niet erg reikhalzend uit naar het nieuwe jaar. Het was alsof de kruitdampen maar niet wegtrokken en mij een wazig blik bezorgden. Een blik waarin leegte, donkerte, angst en verdriet zich sterker manifesteerde dan vreugde en nieuw perspectief. Dat ik zoekend was, zonder de nieuwsgierigheid van een kind dat voor het eerst het oude jaar mag “uitzitten”. Dat ik me afvroeg wat Gods plan toch met mij zou zijn? Dat ik diep in mijn hart vond dat hij een wazige blik moest hebben gehad, toen Hij mij maakte. Dat Hij vergeten was bij mij wat ‘geschikts’ , wat ‘extra’s’ of wat ‘sprankelends’ toe te voegen. In mijn opgebrande dieptepunt kwam ik namelijk tot de conclusie dat het best wat minder ‘saai’ en ‘waardeloos’ had gekund… wat leegte al niet met je doet!

Mijn wazige blik

In de jaren daarvoor had ik mezelf met vallen en opstaan leren kennen en geaccepteerd. Ik wist waar ik goed in was, maar de liefde daarvoor ontbrak. Ik had het hele pakketje samengebracht, maar in mijn oordeel daarover spatte het vuur er niet van af. Ik werkte hard, deed zo mij best, maar het kreeg van mij het label ‘afgekeurd’, niet geschikt om ‘af te steken’ en te laten sprankelen. Ik had het blijkbaar ‘nodig’ om eerst te moeten opbranden, voordat ik echt iets kon zien, horen en voelen van échte liefde van een andere Dimensie.

Gods Bril opzetten

Mijn zoektocht ging verder, of eigenlijk begon deze nu pas écht! Het eerdere zoeken was dolen: zonder scherp zicht, vanuit de verkeerde bril, alsof ik elke keer met een smerige vuurwerkbril op naar schijnveiligheid had gezocht. Ik leerde langzaamaan Gods bril opzetten om naar mezelf en de wereld te kijken. Ik mocht ervaren: “Hij bepaalde dat mensen Hem zouden zoeken, in de hoop dat ze Hem na veel rondtasten zouden vinden. Toch is God niet ver bij ons vandaan, want in Hem leven, bewegen en zijn wij. (Hand. 17: 27-28).”

“Wat niemand gezien, gehoord en bedacht heeft, heeft God allemaal klaar voor hen, die Hem liefhebben. God heeft het door zijn Geest duidelijk gemaakt. Want voor de Geest is niets verborgen, zelfs het diepste wezen van God niet (1 Cor: 2: 9-10).”

Van ruis naar bruisend

Ik leerde -om met de woorden van Romeinen 12: 2 te zeggen- om “anders te worden door een nieuwe manier van denken”, want alles lag immers al lang klaar. De ruis en mist van de kruiddampen trok daarmee beetje bij beetje weg. Ik leerde om te gaan met de ruis, om daar woorden en waarheid van God om heen te zetten, want helaas is die ruis niet altijd helemaal weg. Maar met Hem kan ik er wel iets anders aan toevoegen: van ruis naar BruisEND, van Kracht door alle kwetsbaarheid heen!

Dag verwrongen zelfbeeld

Maakt dit van mij een totaal ander type mens, die opeens bruisend en knallend door het leven gaat? Nee, ik blijf wie ik ben en ik houd me bij hoe ik gemaakt ben, zoals: betrokken bij anderen, communicatief, analytisch, een ‘(be)denker’. Iemand die het ook nodig heeft om alleen te zijn, om op te laden. Waar ik dit pakketje voorheen bestempelde als ‘saai’ en ‘nutteloos’, leer ik het steeds meer te koesteren. Mijn verwrongen zelfbeeld te vervangen door een op God gebaseerd zelfbeeld: van overleven naar leven! Zo mocht ik stapje voor stapje ontdekken waar en hoe ik kan doen waar mijn hart naar uitgaat: anderen bemoedigen privé, in de studentbegeleiding op mijn werk en door het schrijven voor Lume.

Ik ben die ik ben door de IK BEN die Ik ben

De vraag: “Wie ben ik dat ik dit mag doen of schrijven?”, bekruipt me af en toe. Met een vragende houding is niks mis: het stelt je motieven aan de orde en het checkt of je nog wel op de juiste weg bent. Het houdt je met de benen op de grond. Om wie draait het: om Hem of om mij? Echter als er gedachten achteraan komen als: “wat zullen anderen wel niet denken” en “er zijn zoveel anderen die het beter kunnen”, dan weet ik dat ik van het pad raak. Dergelijke valse overtuigingen brengen mij onnodige dilemma’s en houden mij weg van dat wat ik wil getuigen. Ik prent mezelf weer in: Ik ben die ik ben door de IK BEN die Ik ben. Dit is de getuigenis dit Hij van ons wil horen en Hij spoort jou en mij aan: Want in deze wereld bent u als sterren, die het Licht van God uitstralen en mensen het woord voor houden dat leven geeft (Filippenzen 2: 15, Het Boek). Licht zijn: jij in jouw klein hoekje en ik in het mijn.

Hemels vuurwerk: jouw ster en de Morgenster

Wat voor ster je ook bent in deze wereld: een enthousiaste, extraverte, exploderende of een ingetogen, introverte of alles wat daar tussenin nog zit: “Wie op Hem ziet, straalt van vreugde en kan Hem met blijdschap aanzien” (Ps. 34:6). Zelfs als je dit jaar geen reden hebt om omhoog te kijken, richt toch je blik naar boven. Je ziet geen vluchtig vuurwerk dat in een oogwenk weg is en geen saaie, lege hemel, maar je blik valt op de stralende Morgenster! Er zijn geen kruitdampen om je blik te vertroebelen. Kom, kijk en ga met meer licht, knal en kleur het nieuwe jaar in! Dan valt Gods Licht & Liefde samen met jouw sprankje licht en krijg je een vuurwerk van hemelse porporties! Daar kun je blijvend het nieuwe jaar mee in!

* Wil jij jezelf leren liefhebben zoals Hij dit bedoeld heeft, zodat je ook op jouw eigen plek en manier mag gaan stralen? Dit boek heeft mij daar erg bij geholpen (en ook de coaching die ik hierbij aansluitend heb gevolgd): “Je bent waardevol” van Carianne Ros.