“Hoe vaker ik het kerstverhaal hoorde, hoe beter ik de tekst mee kon zeggen en hoe minder ik het meebeleefde.”

Elk jaar las ik het weer opnieuw. Elk jaar hoorde ik het weer voorlezen in de kerk. Bij alle kerstvieringen werd het weer herhaald.
En elk jaar ging het minder spreken. Kerst. Jozef en Maria. Dat kindje in de voerbak.

Steeds minder 

Als kind was je nog verwonderd. Dat hele verhaal over het kindje in die voerbak. Het spannende verhaal van de herders, en opeens dat licht. Van de drie wijze mannen, die naar de sterren keken en dan zo’n enorm reis maakten.

Maar hoe vaker ik het hoorde, hoe minder impact het maakte. Hoe minder bijzonder ik het vond. Hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik de tekst mee kon zeggen en hoe minder ik het meebeleefde.

Ergernis en verlangen 

En ik merkte dit jaar dat ik me daaraan ergerde. Het werd weer advent en de evangeliën gingen weer open. Ik boog me weer over Mattheus 1. Lukas 1. En al die profetieën in het oude testament. Al die mooie woorden van Jesaja en Jeremia. Ik las de letters en voelde niks en dat zat me dwars. Juist om wat advent betekent. Advent gaat toch om het verlangen. Verlangen om de komst van Jezus. Het verlangen om Hem te voelen. Te voelen dat Hij er is, dat ervaren. En dat was nou juist wat er zo ontbrak in de adventstijd.

De kracht van het verhaal 

Terwijl ik in het bos liep dacht ik daarover na. Het was koud. Ik stopte mijn handen diep in mijn jaszakken en schopte blaadjes voor me uit. En opeens besefte ik het. De kracht van dat verhaal. Enorm. Ook zonder dat het me elke keer weer hoeft te raken, heeft het kracht. Op zichzelf. Dat is niet afhankelijk van mijn gevoelens daarbij.

In de loop van de dag en de week dacht ik daar verder over na. Op welke manier is kerst elk jaar weer actueel? Daar hoef je niet allerlei manieren voor te verzinnen. Het verhaal heeft namelijk op zichzelf kracht. Het hoeft je niet altijd te raken. Je hoeft het niet tot op het diepst van je ziel te voelen. Je hoeft niet elke keer emotioneel te worden. Het is oke. Het is mooi op zichzelf, ook als je het niet voelt. En ik kwam er ook achter dat niet-voelen, niet-ervaren, dat dat niks uitmaakt. Dat God daar niet afhankelijk van is. Gelukkig maar.

De kracht van het niet-voelen 

En dan is het nog steeds lastig. En nog ben ik nog steeds niet elke keer ontroert als ik het lees. Maar dat geeft niet. Want ik weet dat het kracht heeft, ook als het me niet raakt. Dat maakt de boodschap niet kleiner. Dat maakt de boodschap juist groter. En de God van de boodschap ook. Want die God is namelijk niet afhankelijk van wat ik voel.

Dus zo werd ik dit jaar toch geraakt. Werd het toch kerst. Door een eeuwenoude boodschap. De boodschap dat God, of een verhaal, niet zijn kracht verliest. Nooit. Ook niet als je dat niet zo ervaart.