Hoe Tirza God ontmoet in een oude vrouw

“We zijn op vakantie en staan op een camping in Italië. Het is een echte camping waar de vakantiegangers hutje mutje op elkaar staan. Met naast ons Italianen. Superlief die mensen hier en zo vriendelijk, maar bepaald rustig zijn ze niet. Om de zoveel minuten hoor ik weer iemand met stemverheffing praten en het lijkt alsof de ene persoon de andere de hersens wil inslaan. Terwijl ik voorzichtig om het hoekje van onze veranda gluur, kijken twee Italiaanse mannen mij vriendelijk aan met hun donkerbruine ogen. Ze groeten me en zwaaien. Oké, niks aan de hand dus, ik zwaai wat ongemakkelijk terug en gegeneerd ga ik weer zitten.

Adembenemend

Een paar dagen later brengen we een bezoekje aan de prachtige Duomo Milano; een schitterende kathedraal. Ik kijk mijn ogen uit; wauw wat een werk is het geweest om zoiets te maken! Ik vraag me af of God hier blij mee is, maar mij hoor je niet klagen want ik vind het adembenemend mooi! Maar in deze vakantietijd, en wellicht altijd, is het niet echt een plekje met veel stilte. De kerk wordt overspoeld door toeristen en het voelt massaal. En wat een lawaai!

Alwéér?!

Op de terugweg nemen we even ergens een pitstop en ik zie daar een prachtig idyllisch kerkje. Ik wil graag even naar binnen. Mijn toenmalige partner kijkt me aan met een blik;  alweer een kerk in? Toch gaat hij samen met mijn dochters (toen vijf en zeven jaar) naar binnen. De meiden branden een kaarsje en samen lopen we wat rond. Het is er zo stil. Mijn oog valt op twee oude dames, ze prevelen wat, elk op hun eigen stukje van de bank. Ik sein naar mijn dochters om stil te zijn en als muisjes lopen ze daarna door de kerk terwijl ze ademloos kijken naar de schilderijen van de Via Dolorosa. Ik loop nog verder en ontdek nisjes met prachtige beelden, terwijl mijn meiden met hun vader de kerk uitglippen; voor hen heeft het bezoek lang genoeg geduurd.

Ik voel hét…!

Terwijl ik alleen ben, brand ik nog een kaarsje en loop ik naar voren. De kerk is leeg. Opeens hoor ik mijzelf heel zacht “You raise me up” zingen. Ik voel het. Wat ik in de grote kathedraal niet voelde, voelde ik hier wel. Ik voel de aanwezigheid van God. Wanneer ik achter me iets hoor schuifelen, kijk ik om en verwacht ik één van m’n dochters. Maar het is het oude vrouwtje. Ze stond vast ook ergens achter in een nisje een kaarsje te branden bij Maria. Ze kijkt me met veel liefde aan en zegt zachtjes “Bellisimo”. Ik bedank haar in mijn steenkolen Italiaans en loop rustig naar buiten, terug naar mijn gezin. Ik vertel hen niet over deze ontmoeting, maar houd het voor me en bewaar het in mijn hart. Dit moment, dit was een ontmoeting met God…”