"Echte stilte, zodat je zoals ik mensen wel eens hoor zeggen, echt kunt gaan luisteren? Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit meemaakte..."

“Na een week Taizé met jongeren uit mijn gemeente blijft bij mij het verlangen naar stilte. Het is namelijk nooit stil, stil. Niet waar ik woon, maar vaak ook niet in mijn hoofd. Ik voer altijd gesprekken. Veelal met God en vaak over geloofszaken. Maar ook over alledaagse dingen. Het voelt soms als suizen, maar het is mijn onophoudelijk niet te stoppen gedachtegang.

Ik vloei over

Als ik stilte wil, bijvoorbeeld tijdens het schrijven, doe ik oortjes in met mooie rustgevende muziek. Zo kan ik me concentreren en ik stroom vol, vloei ik over met gedachten en woorden. Het is niet echt stil, maar zo ervaar ik het wel. Net als wanneer ik in het bos wandel of aan zee; in die ‘stilte’ ervaar ik rust en een gevoel van vrede in mijn hart.

Echt stil?

Maar echt stil, zodat je zoals ik mensen wel eens hoor zeggen, echt kunt gaan luisteren?  Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit meemaakte. Meer mensen zoeken daar naar: ze gaan mediteren, op yoga. Proberen zich helemaal leeg te maken om de stilte waarnaar ze zo verlangen te ervaren. En nu kreeg ik ook een kans: door me vrijwillig te laten opsluiten in een klooster. Dat klinkt misschien dramatisch maar dat is het natuurlijk niet: ik kan gaan en staan waar ik wil. Maar in het klooster neemt de stilte een grote plek in. Dus misschien vind zelfs ik daar stilte… Maar wat is nu eigenlijk stil? Rust om je heen, of rust in jezelf?

De stilte overvalt me...

En stil is het er… Het is stil in de gangen van het klooster, we eten in stilte, op mijn kamer is het redelijk stil en tijdens de zes diensten zijn er ook korte stiltes, afgewisseld met ingetogen gezang, lezingen en gebed. De stilte, en vooral het geïsoleerde, overvalt me een beetje. En gevoelig als ik ben, voel ik tranen prikken, het is hier zo stil! Dat ik nog moet acclimatiseren speelt vast ook mee. Ik voel me onrustig: ik loop de trappen op, acht trappen met acht treden, zit even op mijn kamer en dwaal door de gangen terwijl ik me ondertussen afvraag: Wat is stilte voor mij?

klooster, stil, stilte, lume, licht

"Ik voel me onrustig en dwaal door de gangen..."

Kalmte

Als ik het woord stilte opzoek, lees ik: kalmte, rust, sereniteit, geluidloosheid, verlichting, bemoediging, troost. Prachtige synoniemen, maar ik denk dat stil zijn begint met jezelf, en dan vooral ín jezelf. Stilte is niet zo zeer het gebrek aan geluid, maar meer een vorm van kalmte en rust in je hart en hoofd. Zo ervaar ik dat hier wel. Maar of ik er God meer door ervaar?

Geen perfectie

Wanneer ik stilte vervolgens opzoek in het Hebreeuws zie ik woorden voorbij komen die ik totaal niet plaats met de Nederlandse beschrijving. Van die vertaling word ik blij. En ineens moet ik terugdenken aan de preek van zondagmorgen, waarin de priester-monnik zo mooi sprak over heilig worden: Heilig zijn draait niet perfectie maar om heelheid, heel worden.

Heilige stilte

En ineens vormen de woorden ‘heilige stilte’ zich in mijn hoofd. Heilig in het Hebreeuws is Kadosh en Stilte  is D’mama. Wanneer je deze twee woorden ontleed, krijg je een prachtige tekst die voor mij, en misschien ook wel voor jou, alles omvat wat de Heilige Stilte is:

  • Kadosh: “Kijk en Zie over het pad en ontvang het Vuur.
  • D’mama: Laat Los en ga door de Goddelijke deur en keer terug naar de Born van Leven Water

God wil niet dat we ons léégmaken, maar dat we ons lósmaken! Zo kunnen we ons vullen met Hem en kunnen we Zijn liefde vermeerderen en doorgeven!

Ik ging het klooster in om op te laden bij de Bron: hoe doe jij dat?