Hoe Esther met haar tatoeage getuigt van God die ziet

De weg naar een diagnose

Twee jaar geleden bevond ik me op een plek die ik me nog helder herinner. Ik lag in bed en voelde me erg vermoeid. Met spanning wachtte ik op de resultaten van de MRI-scan die de neuroloog had aangevraagd. Mijn hart begon sneller te kloppen toen de telefoon overging. Een privénummer – het was de neuroloog. Esther, schrik niet, we hebben witte vlekjes op je hersenen gevonden. We willen je verder onderzoeken. De vlekjes kunnen wijzen op MS.” Bammm, dit nieuws kwam hard bij mij binnen. De normaal gesproken vrij nuchtere ik benaderde in tranen de dicht bijstaande mensen in mijn leven. In één klap was dit het begin van een periode waarin een wisseling van gedachten en emoties werkelijkheid waren geworden.

• “Heer, genees mij volledig.”
• “Heer, geef alstublieft een diagnose.”
• “Heer, het kan me allemaal niet meer schelen.”
• “Heer, wat als….”

Een gevecht dat ik vooral in eenzaamheid voerde.

Delen in echtheid

Ik besloot ook de mensen die iets verder van mij afstonden, maar te dichtbij om niets te zeggen, op de hoogte te brengen. Ik wilde delen in echtheid. Wat had ik een behoefte aan echtheid en bemoediging. Aan echt omzien naar. Vanuit enkele personen, van wie ik zeker een reactie had verwacht, bleef het stil… Daarom besloot ik meteen: vanaf nu stel ik mijn verwachtingen bij en leun ik op degenen die er altijd voor me waren en er nu nog steeds zouden zijn. Ik zou de onverwachte steun en bemoediging extra waarderen en koesteren. Of het nu een beschermingsmechanisme was of niet, het bracht mij rust.

Alleen op de bank

Na nog een MRI en een ruggenmergpunctie bleek dat de diagnose niet definitief gesteld kon worden. Ik was dankbaar, maar tegelijkertijd verward. Verward, omdat dit betekende dat de diagnose later alsnog gesteld kon worden. Verward, omdat ik nog steeds leed onder neurologische klachten zonder te weten wat de oorzaak was. Verward, omdat sommige mensen opgelucht leken te zijn zonder een diagnose, terwijl mijn vragen en fysieke pijn bleven. Dagen gingen voorbij waarop ik alleen op de bank lag, de neurologische pijnprikkels, uitvalsverschijnselen en tremoren verdragende.

Een tatoeage als reminder

Tijdens het wachten op de uitslag van de diagnose liet ik bovenstaande tatoeage (FAITH) zetten. Het was een moment van fysieke onzekerheid, een moment waarop ik mijn verwachtingen van anderen moest herzien. Tegelijkertijd was het een moment waarop ik één ding zeker wist: wat er ook zou gebeuren, mijn geloof in Christus zou mijn houvast, mijn rustpunt blijven. Ondertussen hebben meerdere MRI-scans laten zien dat de vlekjes op mijn hersenen onveranderd zijn en ben ik een weg aan het vinden betreft de neurologische klachten. Het hoofdstuk MS heb ik in alle dankbaarheid kunnen afsluiten. Er zijn andere diagnoses gesteld en sommige onderzoeken lopen nog steeds. Langzaamaan is er sprake van vooruitgang en verbetering van klachten.

God boven mensen

In deze periode heb ik waardevolle lessen mogen leren.

– Vertrouw niet alleen op mensen, maar op God. Hij weet wie en wat je nodig hebt in je leven.
– Hij biedt innerlijke rust, ongeacht de omstandigheden en eventuele eenzaamheid.
– Als mensen niet weten hoe ze moeten reageren, betekent dat niet dat ze niet met je meeleven.
– Helaas zijn er ook mensen die je niet begrijpen. Ondanks het verdriet geeft het rust om dit aan God over te laten.

Dankbaarheid

Met een nu dankbaar gevoel kijk ik terug op de les die ik mocht leren. Een les waarin het hebben van verwachtingen en het vasthouden aan mijn geloof centraal stond. Ik ben dankbaar voor de mensen die er altijd zijn geweest. Dankbaar voor de mensen die God op mijn pad bracht tijdens en na deze les. Maar bovenal ben ik dankbaar dat de eenzaamheid van deze les mij nog dichter bij God, mijn Hemelse Vader, bracht. Mijn geloof was een vuur dat altijd al brandende was. Maar voor nu is dit een vuur wat alleen maar sterker is geworden door alle dalen heen. Waar anderen mij soms vragen hoe het mogelijk is dat mijn vertrouwen in God er nog steeds kan zijn, is er bij mij een nog dieper verlangen ontstaan om te schrijven en te spreken over Zijn liefde, Zijn nabijheid, Zijn steun, Zijn beloftes, Zijn waarheid. Wanneer de nabijheid van mijn eigen omgeving niet voldoende bleek te zijn was Hij er al die tijd, Hij was diegene die kracht gaf om door te gaan. Hij is degene die mij ook nu de kracht geeft om door te gaan.

Niets kan mij scheiden van Zijn liefde

Hoe meer tegenslagen op mijn pad, hoe meer ik ging ontdekken dat niets of niemand mij zou kunnen scheiden van Zijn liefde. In Romeinen 8:38 wordt dit zo mooi weergegeven.

“Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, nog leven, nog engelen, nog overheden, nog krachten, nog tegenwoordige, nog toekomstige dingen, nog hoogte, nog diepte, nog enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.”

Zie op Hem

Als je fysiek of mentaal lijdt en je je onbegrepen voelt in deze strijd, zie op Hem. Praat indien nodig met de mensen die dicht bij je staan. Uit ervaring weet ik dat dit oplucht en minder tot geen ruimte geeft voor boosheid. Teleurstelling mag er zijn, emoties mogen er zijn. Het is een logisch gevolg en geen zwakte. Iedereen gaat op zijn of haar eigen manier met de processen van het leven om. Wat de uitkomst of diagnose ook zal zijn, blijf dicht bij jezelf. Blijf dicht bij Hem!

Let your FAITH be bigger than your fear.

Hoe heeft Esthers verhaal jou aangemoedigd om naar God te kijken in tijden van onzekerheid en uitdagingen?