Waar Gods licht schijnt…

Voor velen beginnen de zomerse reisavonturen nu misschien wel, maar ik kom net terug van drie maanden Aruba. Samen met mijn gezin mocht ik daar verblijven voor het werk van mijn man, terwijl ik zorgde voor mijn zoontje van 2,5 jaar. Aruba is een prachtig Caribisch eiland, waar je uitkijkt op een kraakheldere zee, imposante cactussen en tropische palmbomen. Het is niet voor niets ‘One Happy Island’, waar de zon dagelijks heerlijk warm op je gezicht schijnt.

Toen we naar Aruba vertrokken, keek ik vooral uit naar zon, zee en alle tijd met mijn gezin. Mijn dagelijkse verplichtingen, afleidingen en volle agenda verdwenen deze maanden compleet. Ik had al mijn onverdeelde aandacht voor mijn zoontje en man. Dat was een heerlijke gedachte! Maar ergens vond ik het ook spannend om zo ver van huis te zijn. Zo’n negenduizend kilometer verwijderd van alles wat vertrouwd voelt: vrienden, familie, werk, kerk, mijn dagelijkse ritme en gewoonten. Hoe zou mijn zoontje reageren? Hoe zou het voor mij zijn om opeens zonder werk thuis te blijven, drie maanden lang? Om zo lang zonder familie en vrienden te zijn? Zou ik mij niet eenzaam gaan voelen? We woonden best afgelegen, dus ik was, zonder eigen auto ter beschikking, voor een groot deel aan huis gebonden. Stiekem maakte ik mij ook wel wat zorgen.

Maar juist daar, zo ver van Nederland, ervoer ik Gods nabijheid misschien wel sterker dan ooit. Toen ik, net na mijn jetlag, voor mij uit zat te staren en mij afvroeg hoe ik de komende dagen met mijn zoontje zou invullen, keek ik vanuit onze patio uit over Aruba. Ik zag alle cactussen, kronkelpaadjes, de helderblauwe zee in de verte en de stralende zon die het eiland verwarmde. Ik zag Gods prachtige schepping.

Ik deed mijn ogen dicht, voelde de warme zonnestralen op mijn gezicht, hoorde de vogels kwetteren en de windgong zingen. Op dat moment voelde ik Gods rust op mij neerdalen en hoorde ik God als het ware tegen mij zeggen: ‘Ik ben bij je, alle dagen.’ De zorgen die ik had, gleden van mijn schouders. God stelde mij gerust: Gods licht doorbreekt grenzen. Ik ben niet alleen, God is bij mij! Ik mag vertrouwen op Zijn plan met ons tijdens deze periode in ons leven, hier ver weg van onze vertrouwde omgeving.

“Al verhief ik mij op de vleugels van de dageraad,
al ging ik wonen voorbij de verste zee,
ook daar zou Uw hand mij leiden,
zou Uw rechterhand mij vasthouden.”

Psalm 139:9-10 (NBV21)

Deze bijbeltekst kreeg ik mee van mijn ouders en hing ik op in de keuken, waardoor wij hier dagelijks aan werden herinnerd. Iedere dag gaf mij dit rust en bevestiging. God is groot!

Ik kijk terug op een ontzettend waardevolle periode waarin we als gezin nog dichter naar elkaar toe zijn gegroeid. En zelfs op de mindere dagen mocht ik erop blijven vertrouwen dat Gods licht aanwezig is en ons mag leiden.

Misschien ga jij deze zomer ook op reis. Misschien blijf je juist thuis of wordt jouw vakantie heel anders dan gehoopt. Of je deze zomer nu duizenden kilometers reist of gewoon thuisblijft: Gods licht reikt oneindig ver en kent geen grenzen. Dat is niet afhankelijk van een kerkgebouw, een land of een vertrouwde omgeving. Gods licht schijnt overal waar je gaat, ook op de donkere of eenzame dagen.

Challenge

Reflecteer elke dag deze week, of je nu thuis bent of op vakantie. Hoe ervaarde ik Gods licht vandaag? Misschien zie je Zijn licht in een onverwacht gesprek, in de schoonheid van de natuur, in een bijzondere ontmoeting of in de rust die je ervaart. Zo zul je zien dat God ook door de kleine, eenvoudige dingen Zijn licht laat zien en dat Hij elke dag opnieuw bij je is.