Hoe kijk jij naar de ander?

“Hoewel ik het probeerde te voorkomen, vormde ik in het verleden met regelmaat, soms al binnen een paar seconde, een vooroordeel over iemand. Het was niet zo dat ik mijn vooroordeel altijd uitsprak. Wanneer ik dit wel deed had ik daar achteraf totaal geen vrede mee. Op dat moment sprak mijn geweten. Het gevoel dat ik ervoer voordat er een vooroordeel kwam, kon ik niet altijd plaatsen. De aanleiding was ook per situatie verschillend en dat maakte het lastig.

Verwond en eenzaam

Een vooroordeel kwam bijvoorbeeld door een blik van die persoon, door wat iemand zei of juist niet zei, wat iemand droeg, hoe iemand zich gedroeg of wanneer ik erachter kwam dat anderen over mij aan het roddelen waren. Soms was het ook gewoon jaloezie. Jaloers op hoe anderen door het leven leken te fladderen, terwijl ik midden in de traumaverwerking zat. Jaloers op het ogenschijnlijk perfecte leven van de ander, vol mooie gebeurtenissen en leuke vrienden. Maar eigenlijk was ik diep van binnen verwond en eenzaam door alle ellende die ik had meegemaakt. Ik wilde echt gezien worden en verlangde ernaar dat ik mocht zijn wie ik was. Dat ik volledig geaccepteerd zou worden door mijn familie, vrienden en gemeenteleden. Maar wie was ik ten diepste? Als ik dit al wist, zou ik dan de moed hebben mezelf echt te laten zien?

Verandering van denken

Ik kan mij nog herinneren dat ik eind twintig was en dat ik er klaar mee was om te praten over anderen. Wanneer mensen in mijn omgeving dit deden ontstond er een spontane aversie tegen. Zelf deed en doe ik zeker niet alles perfect, maar het paste niet meer in mijn manier van denken betreft het omgaan met anderen. Het paste al helemaal niet bij mij als christen. Want wat vroeg God van mij? God had mij vergeven en ik veranderde als mens. Wie was ik dan om een vooroordeel te vellen?

Vriendschappen eindigden

Samen met God en medegelovigen ging ik mij meer verdiepen in het geloof en op die manier ging ik steeds meer over mijzelf ontdekken. Zo liet ik mijzelf omscholen tot hulpverlener en vielen er alsmaar kwartjes op zijn plek. De confrontatie met mijn gedachten waren er nog regelmatig en ik vond het lastig om hiermee om te gaan. Sommige vriendschappen waren hier niet tegen bestand. Op dat moment verdrietig, maar als ik terugkijk is het een logisch gevolg van innerlijke pijn. Een groeiproces, waardoor er nu weer mooie nieuwe vriendschappen zijn ontstaan.

Trigger

In deze periode merkte ik dat ik vooral door Gods ogen naar mijn medemens ging kijken. Maar wat zat ik mijzelf soms in de weg. Wat was de trigger wanneer dit niet lukte? Wat is de trigger wanneer het jou niet lukt om vanuit Gods liefde naar de ander te kijken? Durven we het aan om onszelf daarin te onderzoeken?

Ontdekking

Ik ontdekte door mijn werk in de hulpverlening en de daardoor confronterende momenten met mezelf, dat eigen onzekerheid of beschadiging mee kan spelen in het vellen van een (voor-)oordeel over de ander. Wanneer de tijd gevuld wordt met het praten over anderen is er geen directe confrontatie met jezelf en met eventuele eigen pijn. Maar ook jaloezie kan een rol spelen, niet alleen gericht op de materialistische zaken, maar juist ook op karaktereigenschappen welke je persoonlijk mist, welke de ander juist zo laat zien. En dat triggert.

De echte verandering

Ongeveer vijf jaar geleden veranderde God mijn hart na een pijnlijk verlies van vriendschap. Mijn hart veranderde vanaf toen in kleine stapjes. Het was mijn verlangen al om vanuit Gods ogen naar de ander te kijken en op een gegeven moment gebeurde dit automatisch. Dit betekende niet dat ik opeens volmaakt was, maar dat ik mijzelf wilde blijven toetsen. In dit leven hebben we namelijk te maken met gedachtes, gevoelens, vooroordelen en oordelen. Maar hoe gaan we daar vervolgens mee om? Dat maakt voor mij het verschil in contact met anderen, juist omdat het perspectief geeft in de ontmoeting met de ander. Zie ik de ander zoals God hem of haar ziet? Wil ik dat ook? Wat is mijn aandeel?

Geen waarheid

In het verleden heb ik regelmatig meegemaakt dat personen een vooroordeel over mij hadden. Deze vooroordelen waren geen waarheid. Er zaten soms punten van herkenning in, maar het was totaal niet wie ik echt was. Ik ben net als een ander niet in een hokje te stoppen. Hoe vaak doen we dat niet als persoon? Hokjes zijn soms voor jezelf zo veilig, maar het kan voor de ander juist ontzettend pijnlijk zijn. Wat is de vrucht hiervan? Wat doet dit met de ander en staan we daar echt bij stil?

Hoe kijkt God?

Toen Jezus rondliep op aarde was Hij diegene die de zondaren, de prostituees en de tollenaars opzocht. Deze mensen werden verafschuwd in de maatschappij. Tegenwoordig gebeurt dit helaas nog steeds. Dit doet mij persoonlijk verdriet. Want wie zijn wij om te veroordelen? Weten wij ten diepste wat er speelt bij diegene?

De zwerver op straat
De buurman die wil scheiden
De puber die steelt uit de supermarkt
De vrouw achter het raam die haar lichaam verkoopt

Hoe kijkt God naar deze personen? Kijkt hij alleen naar de buitenkant? Kan het zo zijn dat God rechtvaardig, maar in liefde, naar deze personen kijkt? Ik geloof van wel.

Vanuit liefde

In 1 Korinthiërs 13 spreekt de apostel Paulus over de liefde en ik moest denken aan dit Bijbelgedeelte:

1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schallende cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs om te worden verbrand – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten. 4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu zien we nog maar een afspiegeling, een raadselachtig beeld, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Dit is wat blijft: geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.

Drive diep van binnen

Zijn liefde, dat is waar het om gaat! Persoonlijk heb ik als streven dat ik mijn gedachten en mond wil bewaken, in al mijn onvolmaaktheid. Eén ding wil ik daarom nooit meer verliezen; namelijk het verlangen en de drive diep van binnen om door Gods ogen, zonder vooroordeel, in liefde, naar de ander te kijken. Wat een innerlijke rust geeft dat!!

Het nummer “God I Look To You” gaat erover dat je in alle situaties naar God mag kijken. Je mag God vragen om wijsheid bij alles wat je doet, om zo door Gods ogen naar anderen te kijken. Dit lied is er ook in onze eigen Nederlandse taal: “God ik kijk naar U”.

Wees gezegend,

Esther van Willigen