Zo ziet Esthers reis naar oprechte vriendschap eruit

“Vriendschappen zijn altijd een wat lastig onderwerp voor mij geweest, ik krijg er altijd een beetje de kriebels van. Vooral in het verleden worstelde ik hier enorm mee. Als kind had ik niet veel vrienden op de basisschool. Ik voelde me niet echt ergens bij horen. De paar vriendschappen die ik had waren voornamelijk te danken aan mijn moeders contacten. In de kerkelijke gemeenschap waarin ik opgroeide, had ik wel enige contacten, maar dit ging niet verder dan af en toe op zondag met elkaar afspreken. Het was gezellig, maar het leidde niet tot blijvende vriendschappen.

Bijzondere band

Toch heb ik in die periode één echte vriendschap op weten te bouwen vanaf de peuterspeelzaal. Grappig genoeg woonden we in dezelfde straat, waren we allebei drie jaar oud en hadden we zelfs dezelfde naam: Esther! We groeiden samen op, en ondanks dat er verschillende korte vriendschappen voorbij kwamen en er vriendinnen waren die tussen ons probeerden te komen, vonden we elkaar altijd weer terug. Het is bijzonder als ik daar nu aan terugdenk. Als de één terugkwam van vakantie, stond de ander al uren vol zenuwen te wachten. We hadden ook zoveel te vertellen aan elkaar. We ontwikkelden ons verder van puber naar vrouw, gingen op ontdekking, waren rebels, rookten stiekem een peuk, gingen op jongensjacht en kwamen allebei uit totaal verschillende en moeilijke gezinssituaties.

Onverbrekelijke vriendschap

Niemand gaf me het gevoel geaccepteerd te zijn zoals zij dat kon doen. En tot op de dag van vandaag, ondanks dat we soms totaal verschillende opvattingen over het leven hebben, zijn we nog steeds bevriend. We delen een verleden dat niemand van onze andere vriendinnen kent. Een verleden waarin we mochten ontdekken, lachen, huilen, elkaar pijn deden en weer bij elkaar kwamen. Dat verbindt ons, ondanks de uitdagingen, verschillende persoonlijkheden en geloofsovertuigingen.

Vriendschap pubertijd

Vanaf mijn middelbare schooltijd merkte ik dat ik het onderwerp vriendschappen steeds lastiger begon te vinden. Door herhaaldelijk gepest en buitengesloten te worden en doordat ik recent traumatische ervaringen met een leraar had gehad, was mijn vertrouwen in anderen erg laag. Het voelde als een uitdaging om me echt te hechten en oprecht vertrouwen te hebben in anderen. Om hiermee om te gaan, besloot ik een masker op te zetten, zowel figuurlijk als letterlijk. Make-up was niet aan te slepen en mijn kledingstijl kon maandelijks veranderen, van skater naar gabber. Want wie was ik eigenlijk echt, en wat als anderen mijn oprecht verwarde ik zouden zien? Wat als mijn kwetsbaarheid, angsten en eenzaamheid in contacten naar voren zouden komen? Als puber ging ik mee met de stroom, raakte ik betrokken bij het occulte, probeerde van alles uit, en wisselde van vriendje naar vriendje, op zoek naar aandacht en echt gezien worden. Op de middelbare school had ik een paar jaar lang wat vriendinnen met wie ik optrok. Buiten school had ik een groep jongens waar ik vooral met Esther veel mee optrok. We hadden veel lol en ontdekten van alles samen, maar uiteindelijk verwaterde ook deze contacten.

Gods aanwezigheid

Soms wist ik niet eens of mijn gevoelens voor iemand wel echt uit vriendschap voortkwam of dat het de angst was die mij mee liet voeren in contact. De angst om er niet bij te horen. Wat een verwarring en worsteling was dat. Maar te midden van dit alles ervoer ik dat God in alle omstandigheden aanwezig was, en de enige op wie ik echt kon vertrouwen. Ik herinner me nog goed dat God rond mijn vijftiende tegen me zei: “Ik ga je verleden in de toekomst tot zegen voor anderen gebruiken.” Toen geen idee hebbende van wat er nog zou volgen.

Transformatie en trouwe vriendschap

Toen ik mijn huidige man ontmoette, veranderde mijn leven drastisch. Ik begon met het verwerken van mijn trauma’s en mijn geloof kreeg een nog diepere betekenis dan het al had. Ik veranderde langzaam, maar het gebeurde. Ik werd van onzeker, zelfverzekerd over wie ik mocht zijn in Hem. Zo heb ik moeilijke tijden doorgemaakt, tijdelijk buitenhuis gewoond, in een omgeving waar traumaverwerking werd aangeboden, wat op zijn beurt weer trauma veroorzaakte. Maar ondanks alles mocht ik daar leren en ontdekken hoe het was om als gelovigen samen te bidden, samen te strijden en vertrouwensvolle relaties op te bouwen. Het heeft jaren geduurd voordat ik een hechte groep liefdevolle vrienden om me heen had. Zoals ze wel eens zeggen, je hebt vrienden voor even en vrienden voor het leven. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik ze allebei heb gekend, maar op dit moment ook vrienden voor het leven heb mogen ontvangen.

De complexiteit van vriendschap

Maar wanneer beschouw je een contact als een vriendschap? En wie bepaalt dit eigenlijk? Dit is altijd een onderwerp geweest dat me wat spanning bezorgt. Wat als de ene persoon iedere dag contact wil en de andere persoon alleen wanneer het uitkomt? Of wat als iemand jou ziet als een goede vriendin en de ander jou als een fijn contact, zonder er een naam aan te willen geven? Dit zijn vooral voorbeelden van situaties waarin er geen duidelijkheid en eerlijkheid is tussen beide partijen, wat kan leiden tot wrijving en ongemak.

Een voorbeeld:

Doordat ik geen veilige hechting had als gevolg van verschillende trauma’s, ervoer ik in het verleden zoveel geluk als iemand mij echt zag, dat ik er vol enthousiasme in sprong. Dit kon ertoe leiden dat ik die persoon claimde in ons contact, wat de ander juist verstikte. Het contact waar ik zo naar verlangde ging in sommige gevallen dan alsnog verloren. Maar juist deze periodes hebben me enorm veel over mezelf geleerd en over de redenen achter mijn gedrag. Nu weet ik dat dit een logisch gevolg was van mijn onveilige hechting. De oorzaak kon ik uiteindelijk weerleggen, maar het veranderen van mijn manier van handelen was moeilijker. Ik moest een geloofsweg bewandelen. Ik moest God als mijn allerbeste Vriend gaan zien! Degene die me altijd al zag, en altijd zou blijven zien. Hij wist als geen ander wat en wie ik nodig had in mijn leven. En zo gaf ik al mijn contacten over aan Hem.

Het pad naar diepgaande verbinding

In de afgelopen jaren heb ik geleerd om steeds meer op eigen gedrag te reflecteren. Om compassie te voelen voor eigen pijn en mijn masker voorgoed af te zetten. Het was tijd voor kwetsbaarheid en openheid. Hoewel ik bang was voor het onbekende, was het elke moeite waard. Ik hoefde niet langer door iedereen aardig gevonden te worden. Ik had geen behoefte meer aan talloze oppervlakkige contacten, enkel om maar niets te missen van wat er om me heen gebeurde. Het enige wat ik wilde was authenticiteit, oprechtheid, openheid, vertrouwen en ruimte voor kwetsbaarheid in vriendschappen en relaties, waar zowel de ander als ikzelf echt onszelf konden en mochten zijn. Vanaf dat moment begon ik nieuwe contacten in vertrouwen te nemen door mijn worstelingen in vriendschap te delen. Was dit gemakkelijk? Nee, zeker niet. Niet iedereen kon er goed mee omgaan. Soms worstelde ik nog steeds met processen, waardoor sommige contacten mijn echte pijn en worsteling niet konden begrijpen. Er waren contacten die mijn kwetsbaarheid en openheid eerder als vervelend en zwak zagen dan als een kracht. Het verlies gaf verdriet, maar ik wist dat God aan het werk was in mij en bleef trouw aan deze weg. Hij bracht uiteindelijk echte heling en diepe rust. De contacten die mijn openheid en kwetsbaarheid waardeerden en oprecht zagen wie ik was, bleven.

Rijkdom aan mensen

Ik ben zo dankbaar dat ik nu zoveel mooie mensen om me heen heb. Ondanks dat er verschillen zijn in de vorm, intensiteit en de manier van de vriendschappen, geniet ik van alle mooie gegeven contacten. En weet ik wie ik mijn echte vrienden kan noemen. Bij elke nieuwe ontmoeting, of dit nu wel of geen vriendschap tot gevolg heeft, wil ik de persoon dan ook als waardevol zien. Contacten die slechts kort in je leven aanwezig zijn kunnen al van onschatbare waarde zijn. Een berichtje, een bemoediging, een wijze raad, een waardevol moment, of een beter begrip van mezelf en mijn relatie met God.

Vriendschap; een weerspiegeling van Gods liefde

De ander ontmoeten in alle dankbaarheid is iets waar ik enorm van geniet. Voor mij is vriendschap nu een plek waar ik mijzelf mag en kan zijn, waar bemoediging, humor, liefde, verdriet en zelfs vermaning in plaats kan vinden. Maar bovenal staat mijn Hemelse Vader centraal als Vriend voor het leven. Wees eerlijk, oprecht en liefdevol. Richting Hem, naar anderen, maar ook naar jezelf. Job 6:14 zegt het zo mooi: “Wie zich bekommert om een vriend (in nood) toont zijn eerbied voor de Ontzagwekkende.”

Vind je het lastig om echte vriendschappen op te bouwen en worstel je hiermee? Esther wil je met deze woorden bemoedigen, zodat je kan genieten van oprechte vriendschappen: “Ik moedig je aan om de stap te zetten om jezelf open te stellen en je kwetsbare gevoelens en behoeften met anderen te delen. Bovenal mag je weten dat er één iemand is die je door en door kent en je ten alle tijden in al je echtheid liefdevol zal zien en aanvaarden. Vriendschappen tussen mensen kunnen verloren gaan, maar Zijn vriendschap gaat nooit voorbij!”