Zo breng je licht in het kleine

“Ik heb een tijdje met mijn been in het gips gezeten. Op een bepaald moment kreeg ik loopgips. Niet dat ik daar nou hupsakee op wegliep, maar het idee was dat ik mijn voet langzaam weer mocht gaan belasten. Ik kreeg bij het loopgips een speciale ‘gipsschoen’. Een onooglijke grote ‘sandaal’ die ik met klittenband vast kon maken. Voor de looks hoefde ik dat ding niet te dragen, maar het maakte het leven op dat moment wel wat gemakkelijker.

Alles goed geregeld

Ik ben verwonderd over de goed geregelde zorg in ons land. Zit je met je been in het gips, wordt er een gloednieuwe schoen voor je geregeld. Betaald uit een potje dat zorgverzekering heet. Je hoeft er zelfs niks voor te doen. Ook andere hulpmiddelen had ik in no time in huis. Wat een zegen om in dit land te leven. Als je je been breekt, is alles goed geregeld. Dat is tenminste mijn ervaring.

Prinses op het bed

In de week ik mijn been brak, brak er nog meer. Er brak oorlog uit in Israël. En mijn hart brak bij het zien van de beelden van gewonde mensen die uit het puin getrokken werden. Zouden zij ook de juiste hulp en verzorging ontvangen? Het voelde niet eerlijk, ik had er last van terwijl ik als een prinses op het bed in mijn woonkamer lag te herstellen. Met bloemen om me heen, pijnmedicatie binnen handbereik en zelfs een gloednieuwe schoen van de zorgverzekering.

Achteloos

Toen ik na een aantal weken voldoende hersteld was, ging het gips de ziekenhuiskliko in. Maar mijn schoen wilde ik mee naar huis nemen. Die was nog als nieuw en ik wilde pertinent niet dat die achteloos in het ziekenhuisafval terecht zou komen. Na een zoektochtje op internet, ontdekte ik een hulpgoederen-inzameling voor oorlogsslachtoffers in Oekraïne. Ook daar is nog steeds zoveel leed. Mijn schoen ging in een doosje en voordat ik het dichtplakte, besloot ik een kaartje te schrijven voor de ontvanger.

Niet zichtbaar, wel vindbaar

Op de voorkant stond de tekst ‘You are loved’ en op de achterkant schreef ik in het Engels wat bemoedigende woorden die de ontvanger hopelijk een lichtpuntje zouden bezorgen. Ik schoof het kaartje onder de schoenzool. Niet zichtbaar voor de ontvangers van de hulporganisatie – wat zou het jammer zijn als ze het kaartje weg zouden gooien. Maar zeker vindbaar voor de persoon die straks deze schoen over zijn gewonde voet heen schuift. En weet je, het gaat hier niet om mij. Dat ik nou zoiets goeds heb gedaan. Nee, het gaat hier om het kleine. Waar God doorheen kan werken. Ik ben ervan overtuigd! Al zal ik zelf nooit weten hoe dit kaartje terecht is gekomen. Daar gaat het helemaal niet om.

Dapper van je

Een klein poosje later deed ik iets vergelijkbaars en toen kreeg ik wel reactie. Ik verkocht een planner via Marktplaats en besloot ook daar een boodschap bij te stoppen. Ik had nog kaarten over met de tekst uit Psalm 40 waar ik eerder een Lume-talk over had gehouden. Er staat op: ‘Wie bij U hun geluk zoeken, zullen lachen en vrolijk zijn. Wie van U hun redding verwachten, zullen steeds weer zeggen: Groot is de Heer’. Op de achterkant wenste ik de koper veel plezier met de planner en bedankte haar voor het prettige contact. Zoiets. Via de chat op Marktplaats kreeg ik een leuke reactie. Ze bleek een zus in het geloof te zijn: ‘Dank voor het mooie kaartje erbij. Dapper om dat te doen en een mooie manier om je geloof uit te dragen’. Het gaf mij bevestiging van God dat het een goed idee is om kaartjes in pakketjes te stoppen.

In het kleine

Hij werkt echt door in het kleine. En wie weet mag ik jou nu op een idee brengen. Al hoop ik niet dat je er een been voor hoeft te breken. En je mag ook gerust beginnen met een briefje in een broodtrommel.

P.S. Vind je de tekst uit Psalm 40 mooi? Nodig me uit als spreker! Dan vertel ik je graag hoeveel moois er in deze Psalm verborgen zit (en dan heb ik voor jou ook zo’n prachtig kaartje).