"Ja.. ik was negen jaar en vond het zelf een hele normale vraag. Haar antwoord was 'nee'. Ik weet nog dat ik dacht, hoe kan dat nou?"

We stonden met onze fietsen voor mijn huis. Ik woonde er net een paar weken en via onze broers leerden we elkaar kennen. We stelden elkaar vragen zoals elk 9-jarig kind dat doet. Naar welke school ga jij? Wat is je lievelingsdier? Heb je barbies? Geloof je in God? Huh! Wat?

Stiekem

Ja.. ik was negen jaar en vond het zelf een hele normale vraag. Mijn buurmeisje was niet christelijk en haar antwoord op mijn vraag of ze in God geloofd was ‘nee’. Ik weet nog dat ik dacht hoe kan dat nou? Maar het zat ons niet in de weg tijdens onze vriendschap en we kwamen geregeld bij elkaar over de vloer om met elkaar te spelen. Toch merkte ik bij mezelf een verlangen dat mijn buurmeisje ook in God ging geloven. Als ze met ons mee at dan deed ik tijdens het gebed stiekem mijn ogen open om te zien of zij ook met ons mee bad. Dat deed ze overigens keurig.

Verwaterd

Op een dag vertelde ze mij dat ze op haar koor een nieuw lied hadden geleerd. Een lied over God en ze gaf mij het bladmuziek. Op haar kamertje oefenden we toen samen het lied. Ik ben benieuwd wat haar ouders dachten toen ze ons samen hoorden zingen over Jezus liefde. De liefde van Jezus wens ik mijn buurmeisje  vanaf onze eerste ontmoeting toe. Al toen ik een klein meisje was, voelt God voor mij als veilig, vertrouwd en vol liefde. Dat verlang ik ook voor mijn buurmeisje. Onze levens veranderden en na een paar verhuizingen verwaterde het contact.

Lekker privé

Bij het ouder worden, werd praten over God ook wat minder vanzelfsprekend. Het voelt nu toch een stuk ongemakkelijker om aan een onbekende in een kennismakingsgesprek te vragen of de ander geloofd in God. Maar waarom eigenlijk? Ik denk dat het deels komt omdat christen zijn in onze samenleving niet meer zo vanzelfsprekend is. En bij het ouder worden ontdekken we dat het delen van je geloof ook betekent dat je geconfronteerd wordt met de vooroordelen, pittige discussies en lastige vragen. En wat voor zin heeft het eigenlijk dat de ander weet dat ik in God geloof? Geloven is bewust of onbewust iets voor je eigen binnenkamers geworden. Lekker privé.

vrouw, lume, geel, geloof

"Je wordt geconfronteerd met lastige vragen..."

Jaren later ontmoette ik mijn buurmeisje opnieuw. We deelden onze herinneringen uit het verleden met elkaar. In dat gesprek vertelde ze mij iets wat mij diep raakte. Ze zei dat ze ook graag wilde geloven. Ze had bij mij thuis gezien en ervaren dat geloven iets fijns is. Iets positiefs. Bij God kun je met alles terecht lijkt het wel, vertelde ze. Ik werd me er toen van bewust dat ik met mijn kinderlijke onbevangenheid de ramen en deuren van mijn binnenkamers had open gezet voor mijn buurmeisje.

Ondoorgrondelijk

Niet elke ontmoeting of relatie met iemand die niet in God gelooft, zorgt ervoor dat de ander dat daarna wel wil of gaat doen. God werkt op ondoorgrondelijke wijze met Zijn geest in mensen. En ja soms gebruikt hij ons daarvoor. Hoe bijzonder!

Willen we dan onze deuren en ramen daarvoor openen? Dan moeten we onzekerheid of schaamte opzij zetten. En misschien begint het wel met een hele normale vraag: geloof je in God?