Maar… als je bent uitgestapt en je staat in dat licht, wat dan?

Deze blog is een vervolg op mijn eerdere blog  “Stap in het licht”, over een aantal verzen uit Hooglied 2 waarin we lezen: Duifje van me, kom uit je rotsspleet! Kom uit je schuilplaats in de rots! Laat me je zien, laat mij je stem horen. Want jouw stem klinkt mij als muziek in de oren. En je bent zo mooi! (Hooglied 2: 14, BasisBijbel).

In deze blog ligt de focus niet op het tevoorschijn komen, maar op het feit dat Gód mij wil zien. Dat vind ik één van de mooie dingen van de Bijbel. Gods woorden kunnen meerdere en vernieuwende betekenissen hebben. Een tekst die je al jarenlang kent en met je meegaat kan zomaar ineens een totaal andere openbaring geven. Dit betekent niet automatisch dat je vorige gedachte hierover verkeerd was. God laat ons de dingen zien, precies op het goede moment.

Struggle

Ik geloof nog steeds dat God me de vorige blog liet schrijven en dat het Zijn oproep was aan een ‘bepaalde doelgroep’ om (meer) in het licht te stappen. Het licht wat Hij al laat schijnen voor hen. Ik geloof ook dat ik deze blog mag schrijven voor een andere ‘bepaalde doelgroep’. Met deze blog deel ik eigenlijk mijn eigen struggle, omdat ook ik vaak zat tot deze ‘bepaalde doelgroep’ hoor.

Stel je hebt besloten om uit die rotsspleet te komen, je hebt de stap gezet. Je staat dus in dat licht, maar wat nu? Ik wil je allereerst eren voor het feit dat je gehoor hebt gegeven aan Gods oproep om uit het verborgene te komen. Dit geeft aan dat je ernaar verlangt om Gods wil te doen. Ook als jij er nog niks van snapt. Ook als het buiten je comfortzone is. Gods koninkrijk heeft mensen zoals jij en ik nodig. En God weet dat, Hij weet precies waar, hoe en wanneer Hij ons het beste in kan zetten.

Uitgestapt

Maar… als je bent uitgestapt en je staat in dat licht, wat dan? Eerlijk gezegd vind ik het licht best fel. En terwijl ik hier zo sta, vind ik dat wat daarbuiten is vrij donker. Ik zie de dingen niet zo duidelijk om mij heen. Ik zie nog niet zo duidelijk voor me wat ik mag doen, hoe ik van betekenis kan zijn hier in dit licht. Begrijp me goed, dit betekent niet dat ik denk dat ik niet betekenisvol kan zijn of al ben. Iedereen is op zijn/haar eigen manier van betekenis.

Wat nu?

Maar terwijl ik daar zo sta in die lichtbundel, vraag ik God ‘wat nu? Ik voel me zo onbekwaam, waarom ik, waarom wilt U dat ík hier sta?’ En opnieuw hoor ik de woorden uit Hooglied 2. Maar deze keer ligt de nadruk op het feit dat Gód mij wil zien. Híj wil mijn stem horen. Op dat moment ervaar ik de uitnodiging van God om gewoon bij Hém te zijn. God nodigt mij uit. Zonder veroordeling, zonder een voorwaarde. Gewoon omdat Hij mij kent, Hij alles van mij weet en Hij ernaar verlangt om met mij samen te zijn. Hij verlangt ernaar om mij te zegenen met Zijn aanwezigheid. Hij weet dat het tot zegen voor mij zal zijn om met Hem samen te zijn.

Waar?

Ik zie veel mensen om mij heen prachtige dingen in Gods Koninkrijk doen. Er wordt gezaaid en er wordt geoogst. Maar… hoe weet ik of ik kan gaan zaaien of oogsten, wat mag wanneer én wat is de beste manier? Om dit te weten heb ik het nodig om dicht bij God te leven. Ik verlang ernaar om gehoor te geven aan Gods verlangens voor mijn leven. Maar waar kom ik het beste tot mijn recht en hoe deel ik dat met de wereld om mij heen?

Geniepige manier

Het grote gevaar voor elke christen is denk ik om mee te gaan in de cultuur van deze wereld. Dit willen we niet en we waarschuwen elkaar hiervoor. Op sommige vlakken is het gemakkelijk aan te wijzen. We kunnen beter niet die films of series kijken, we kunnen beter niet die boeken lezen of die plekken bezoeken. Maar bepaalde wereldse denkstructuren zijn ook onze christelijke denkwereld binnengekomen. Vaak ben ik me er niet eens van bewust en is het op een geniepige manier binnen gesijpeld. Het heeft grond gevonden om te wortelen en zo een plek veroverd in mijn denken. Afgelopen zondag was ik hierover in gesprek met mensen in mijn huisgemeente. Na het centrale gedeelte hebben we de mooie gewoonte om in kleine groepjes uiteen te gaan en door te praten over het thema van die ochtend. We hadden het erover wat ons in de weg stond om ons meer bezig te houden met God en met Zijn Woord. Controle, mensenvrees, please-gedrag en resultaatgerichtheid kwamen naar boven. Typisch gedragingen die voortkomen uit de wereld waarin wij leven.

Mensenvrees

Mijn eigen grote valkuil is mensenvrees, angst voor wat mensen van mij vinden, over mij zeggen. De vraag of anderen op basis van wat ik zeg of schrijf gaan bepalen hoe ze naar me kijken. Er zijn periodes dat ik die angst laat bepalen wat ik zeg of schrijf. Of beter gezegd, wat ik niet zeg of toch maar niet schrijf. Ik heb ontdekt dat dit ook vaak gepaard gaat met mezelf verschuilen in de rotsspleet. Denken dat ik veilig ben voor de blikken van de wereld, terwijl het eigenlijk schijnveiligheid is. Het is een soort vicieuze cirkel. Mijn mensenvrees krijgt de overhand waardoor ik stop met schrijven, stop met praten en me schuil hou in mijn eigen veilige bubbel.

Precies wat de vijand wil. Maar juist het tegenovergestelde van wat God voor mij wil.

Tevoorschijn komen

Hij verlangt ernaar mij te zien. Hij verlangt ernaar om mij in Zijn licht te zetten omdat Hij ernaar verlangt dat ik mij in alle vrijheid durf te bewegen. Hij kijkt vol verwachting naar mij uit. Hij heeft mij met een doel geschapen en Hij is verlangend om mij te zien schijnen en schitteren terwijl ik in Zijn plan wandel en leef. Om zo te kunnen leven zal ik toch eerst uit die rotsspleet tevoorschijn moeten komen. God roept mij om in Zijn aanwezigheid te zijn. In Zijn aanwezigheid zal ik ook vervuld raken van Zijn aanwezigheid. Wanneer ik bij Hem ben, kan Hij Zijn hart met de mijne verbinden. Wanneer ik op Hem gericht ben kan Hij mijn gedachten met Zijn waarheid vullen. Wanneer ik bij Hem ben kan Hij mij overladen met Zijn vrede en vreugde. Wanneer ik besluit in Zijn aanwezigheid te zijn kan Hij Zijn licht laten schijnen op verkeerde denkpatronen. Hij laat mij in Zijn wijsheid zien waar ik mij van mag afkeren en laat mij nieuwe, betere manieren zien. Hij weet wat goed is voor mij. Hij weet dat ik het beste van Hem kan ontvangen wanneer ik uit de rotsspleet stap en me in Zijn aanwezigheid begeef.

Afleiding en focus

God kent mijn hart, Hij weet wat mijn angsten en mijn valkuilen zijn. Eind vorig jaar nodigde Hij mij al uit om me op Hem te focussen. Het was een uitnodiging die op verschillende manieren tot mij kwam. Met het oog op de dingen die ik dit jaar zal gaan ondernemen, begrijp ik goed waarom God mijn aandacht hierop gevestigd heeft. Het is belangrijk om continu mijn oog op Hem gericht te houden. Wanneer ik om me heen kijk laat ik me zo vaak en zo makkelijk afleiden. Dat is de manier waarop ik, vaak zonder me er echt bewust van te zijn in oude valkuilen stap. Zonder Zijn liefde, Zijn visie, Zijn waarheid én Zijn leiding bestaat het gevaar om weer in die vicieuze cirkel te belanden van angst en verstoppen.

Dus, ik kies ervoor om gehoor te geven aan Gods verlangen om tijd met Hem door te brengen. Ik geloof dat ik in Zijn aanwezigheid, in Zijn licht het beste tot mijn recht kom.

Ik stap uit die rotsspleet en focus me op Hem. Doe je mee?!

Gastblogger: Henriëtte Boetje. Dit is een vervolg op een eerdere blog: “Stap in het licht”.